Komin tími á að rjúfa þögnina.....

Margt stórt og smátt sem gerst hefur síðan í sumar. Atburðir sem munu móta mig héðan í frá bæði sorglegir og gleðilegir.
Eins og flest ykkar vita þá dó pabbi núna í byrjun september. Söknuðurinn er mikill og stutt í tárin á stundum. Þrátt fyrir að vitneskjan um að hann þurfi ekki að þjást lengur sé léttir og feginleiki í hans garð að hann hafi fengið að fara loks þá er sorgin engu minni. Fjarlægðin gerir þetta ekkert léttara, erfiðara ef eitthvað er. Ég er mjög þakklát fyrir þann tíma sem ég hafði með honum í sumar hefði samt viljað get sagt honum sjálf frá kraftaverkinu sem við fengum staðfest daginn eftir að hann dó.
Oft er stutt milli sorgar og gleði í lífinu.
Eins og kannski flest ykkar vita þá eigum við von á erfingja í apríl næstkomandi. Ég er eiginlega ekki alveg búin að ná þessu ennþá, vakna stundum á morgnana og eftir að hafa séð mig bregða fyrir í speglinum þá er fyrst hugsunin "Shit hvað þú ert orðin feit" og svo man ég "Nei ekki feit, þú ert ófrísk". Ég er sem sagt gengin hálfa leið og komin með smá bumbu, risastór brjóst, auka 4 kg og farin að finna hreyfingar.
Við erum í skýjunum með þetta, það eina sem ég hef áhyggjur af núna er að ég er eigninlega að vonast til að þetta verðið stelpa bara út af eftirnafninu, finnst það alveg hræðileg tilhugsun að ef þetta verður strákur að þá verður hann ThorlaksDOTTIR Malone :D
Ég er alveg að fara yfirum mig langar svo að vita hvort kynið er (erum að fara í sónar á mánudaginn) en Fergal vill ekki heyra á það minnst. Ég veit reyndar að það myndi aldrei ganga upp að ég fái að vita það og þurfa að halda kjafti í 4 mánuði, þannig að ég hef ákveðið að láta undan, grafa forvitnina en samt með krosslagða putta og er að reyna að semja við krílið um að þegar við förum í sónar að þá glenni það neðrihluta líkamans framan í tækið bara svo ekki verði hjá því komist að sjá hvort kynið er.
Svona í tilefni erfingjans þá erum við á höttunum eftir nýrri íbúð. Erum að reyna að finna íbúð sem er aðeins aðgengilegri en sú sem við erum í núna, það verður alltaf erfiðara og erfiðara að komast upp og niður stigann (taldi tröppurnar um daginn ekki nema 50 stykki, lóðrétt í hring)
Einnig viljum við reyna að finna íbúð sem er með engum auka íbúum. Er orðin svoldið þreytt á þessum íbúum sem borga enga leigu og eru farnir að narta í matinn okkar þar að auki. Fergal er reyndar búinn að vera duglegur að skúffa þeim út þar sem að ég verð bara stjörf við það eitt að heyra í þeim og hvað þá berja þá augum. Hverfið sem við búum í er nefnilega þekkt fyrir músagang, húsin eru gömul og aðgangur auðveldur fyrir þessi kvikindi.
Vinnan gengur sinn vanagang, var samt komin langt á veg með að finna aðra vinnu í haust en ákvað að geyma það um sinn þar sem að ég er ófrísk.
Betra að halda fyrir kyrru og láta svo sjá eftir ár.