Sunnudagspistill

Einhvers staðar las ég þessi fleygu orð, að eftir eina viku á nýjum stað væri hægt að skrifa um staðinn heila bók, eftir mánuð væri hægt að skrifa einn kafla um staðinn, eftir eitt ár aðeins formála að bók. Þetta eru sannarlega orð að sönnu, mér finnst ég ekki hafa mikið að segja þessa dagana þó svo að við höfum bara verið í Rotterdam 6 mánuði. Er samt alltaf að lenda í aðstæðum sem fá mig til að hugsa: “Verð að segja frá þessu á blogginu” en þegar heim er svo komið þá man ég ekki neitt.

Við fórum í helgarferð til Brussels í byrjun mánaðarins. Áttum yndislega helgi í þokkalega góðu veðri. Fórum í skoðunarferðir, safnarölt, kíktum á lífið á laugardagskvöldi og átum úti í allar máltíðir. Alveg hreint yndislegt. Það sem stendur reyndar uppúr þessari ferð er að við sáum brekkur, hóla og hæðir. Þvílík sjón og góð tilfinning sem fylgdi því að sjá landslag.

Ég er byrjuð í þjálfun í nýja starfinu og fór mína fyrstu ferð í vöruhúsið núna á föstudaginn. Ég verð í nánu samstarfi við starfsmenn vöruhússins og þessar ferðir verða reglulegar. Vöruhúsið er staðsett rétt fyrir utan Eindhoven, um klst akstur. Það er reyndar enginn bíl þannig að við verðum að reyna að stilla okkur inn á einhvern sem er að fara og sníkja far. Það tekur nefnilega um 2 – 3 tíma að komast þangað með lest og öllum tilheyrandi almenningssamgöngutækju.

Einnig verð ég í nánu “síma”samstarfi við byrgja í öllum heimsálfum sem þýðir að suma daga þarf ég að mæta óheyrilega snemma í vinnuna (til að ná sambandi við Asíu) eða vera óheyrilega lengi á kvöldin (til að ná sambandi við Ameríku). Sem svo sem væri allt í lagi ef strætóferðir í vinnuna væru í lagi utan hins venjulega vinnutíma. Fyrsti strætó er kl 7:15 og sá síðasti fer 18:30 sem er hvorki nógu snemmt eða nógu seint. Það er nú eiginlega þess vegna sem ég ákvað að kaupa mér hjól, því ég veit til þess að kollegar mínir sem búa hérna í nágrenninu hjóla í vinnuna á c.a. 30 til 40 mínútum.

Ég var full af fyrirheitum eftir jólafríið (og eftir að hafa jafnað mig eftir fallið) og ætlaði svo sannarlega að byrja að hjóla í vinnuna. Veit stundum ekki hvað ég held að ég sé. Manneskjan sem ekki hefur hreyft sig að neinu ráði í mörg ár. Getum orðað það þannig að ég komst á hjólinu við illan leik á næstu neðanlestarstöð (tók 30 mín að hjóla af því að ég villtist). Stóð varla í lappirnar, með hárið í flókabendu fast í svitastroknu andlitinu að drepast úr þorsta. Staulaðist inn í næstu sjoppu keypti vatn og svo inn í næstu lest. Kom klukkutíma of seint í vinnuna.

Þetta hefur nú allt saman lagast er farin að hjóla þetta á 15 mínútum í dag en hef ákveðið að halda mig við þessa aðferð (hjóla + lest) þangað til að það fer að birta almennilega því ég uppgvötvaði þarna að ég rata ekki í myrkrinu í vinnuna nema með lest.

Leiðrétting á númeri

00 31 61 901 8000

Gleðilegt nýtt ár

Jæja.... árið 2008 gengið í garð. Við enduðum árið hérna í Rotterdam á rólegann hátt. Stigum aðeins útfyrir rétt fyrir miðnætti til að sjá flugeldana. Sáum fljótlega að við myndum ekki sjá mikið því reykjarmökkurinn lá yfir borginni, alveg blankalogn. Sprengingarnar og læti eftir því. Löbbuðum aðeins hérna neðar í hverfið og ég verð að viðurkenna að mér varð eiginlega um og ó. Fólk skaut upp flugeldum af tröppum útidyra, kínverjabeltin lágu í metravís á miðri götunni, kampavíns tappar flugu og alls konar flugeldaafgangar ringdu yfir okkur. Hávaðinn bergmálaði milli húsa (ekki eru göturnar breiðar hérna) og brennur kveiktar á götunni til að brenna upp ruslið sem til féll. Slökkviliðsbílar á hverju götuhorni með sírenur kveiktar, bílar í þrautakóng eftir götunum, milli kínverjabeltanna, flugeldanna og brennanna. Algjör geðveiki. Eins og að vera í stríðsþjáðri borg eiginlega því ég var drulluhrædd að labba þarna eftir götunni.



Á nýjársdag fórum við svo í dagsferð til Amsterdam. Mitt fyrsta skipti í Amsterdam, vildi óska þess núna að ég hefði valið annan dag til Amsterdam ferðar heldur en nýjársdag því ég get ekki sagt að ég hafi verið hrifinn. Borgin minnti mig Herjólfsdal á mánudegi eftir þjóðhátíð. Ruslið!!! Og meirihluti vegfarenda mjög líklega ennþá í því frá kvöldinu áður. Ég hef samt sem áður ákveðið að gefa Amsterdam annan sjens.
Mér tókst aftur á móti að eyðileggja símann minn í þessari ferð. Var á lestarstöðinni á harðahlaupum að ná lestinni með símann í vasanum á jakkanum (yfirleitt er hann nú í töskunni) og áður en ég get nokkuð gert sé ég hvar síminn flýgur framfyrir mig og skellur í gólfinu og þaðan skaust hann niður á lestarteinana. Til að gera langa sögu stutta þá fann ég batteríið og bakhlutann en síminn sjálfur var hvergi sjáanlegur þó svo að minn yndislegastur hafi stokkið niður að lestarteinunum til að leita. Rétt náðum lestinni. Þannig að kæru lesendur ég varð að kaupa mér síma # 2 síðan við komuna til Rotterdam og verða mér út um enn eitt nýtt númerið.
Fyrir þá sem vilja þá er nýja númerið: 00 31 91 901 8000